انسان از زماني كه به زمين هبوط، و زندگي خاكي را آغاز كرد، پروردگاري كه از روح خود در كالبدش دميده بود، كمال وسعادت وي را در هجرت از خاك به سوي خدا و تقرب به بارگاه ربوبي قرار داد. انسان به هر مقدار اين مسير الهي را طي و به خداوند مقربتر گرديد به هدف آفرينش و كمال سعادت نزديكتر شد و از حقيقت هستي بهره بيشتري را نصيب خودش ساخت.
«يا ايها الانسان انك كادح الي ربك كدحاً فملاقيه»